Ik had dinsdag niet mijn dag. Ik was met mijn kantenmaaier bezig met het fatsoeneren van mijn slootkant. Ik ging als een woesteling door het meer dan kniehoge gras en ineens: knal. O ja, dáár had ik die oude kasvoet tijdelijk even weggelegd. Maaimes aan gort. En door de klap mijn oude schouderblessure weer helemaal terug.
Toch maar meteen op het fietsje naar de Bestkoop voor een nieuw mes, want straks komt het waterschap zeuren over niet goed bijgehouden watergangen.
Ik zwoegde mopperend tegen een onverwacht pittige tegenwind in en kwam langs de nieuwe basisschool. Die werd op dat moment net feestelijk werd geopend. Alle kinderen stonden op het schoolplein opgesteld en van ver was al te horen dat er een entertainer was ingehuurd, die zijn stem met een flinke versterker door de ochtendlucht liet schallen. Het bleek een clown te zijn.
En ik dacht: ik ken die clown.
Tegelijkertijd zette de clown een bekend liedje in: “Ik ben Tony…” en de kinderen antwoordden met van die blij gillende kinderstemmetjes “Cal-zo-ni!” U komt dat misschien niet bekend voor, maar meer dan dertig jaar geleden zong ik dat ook al mee. Met diezelfde clown. En kijk, daar stond zijn busje, nóg roestiger dan het toen al was. ‘Tony Calzoni, pret voor kinderen van 0 tot 100’. Zelf moest ie toch al een heel eind in de richting van de ambitieuze bovengrens van zijn eigen doelgroep zijn gevorderd. Maar kennelijk toch nog niet genoeg geld bij elkaar geschnabbeld voor een welverdiend vervroegd pensioen.
Mijn pedaaltred werd weer wat lichter: weer een beroepsgroep die het zwaarder heeft dan de tuinder.
Rik Prikkel
8-11-2005
Geen opmerkingen:
Een reactie posten