Tuinbouwikileaks

Heeft u nog geheimen?

Dat dácht u maar. Alles is geweten. Is het niet door uw vader en moeder of uw vrouw of man, dan is het wel door de Belastingdienst of door de AIVD.

Of misschien staan al uw gegevens al gecodeerd op Wikileaks. Klaar om openbaar gemaakt te worden als het de heren hackers te heet onder de voeten wordt.

U heeft het nieuws toch wel bijgehouden over het grootste lek sinds Piet Schrijvers in de nadagen van zijn carrière voor PEC Zwolle ging keepen? Zo niet: iedereen die de hand kan leggen op een document dat niet al op internet staat en alleen al daarom het predikaat geheim schijnt te moeten krijgen, die kan dat lekken naar www.wikileaks.com. Dat kan explosief materiaal zijn, zoals dat filmpje van Amerikaanse militairen die als ware het een computerspelletje onschuldige Iraakse burgers afknalden. Maar het kan ook een stuk minder opzienbarend zijn, zoals nu een berg brieven van Amerikaanse diplomaten die zich - onder vermeende dekking van wat ooit het briefgeheim heette - zich weinig diplomatiek (maar wel zo duidelijk) uitlaten over politieke leiders van de hoogste tot en met de laagste categorie.

Na de overheid te hebben aangepakt wil Wikileaks ook een digitaal boekje opendoen over het bedrijfsleven. Dan zijn wij dus aan de beurt. Nou, dan gaan we het beleven hoor.

Dan komt uw échte spuitschema en uw échte loonadministratie op internet te staan. Oei.

En weten we eindelijk wie nou écht de marges pakt in de keten. Ehh.

En dan komen we er eindelijk achter wat de NVAF nou écht tegen het PT heeft. Want om nou zoveel moeite te doen voor die paar centen, daar moet meer achter zitten.

Of er wordt eindelijk onthuld dat de PT-bestuurders jarenlang het zomerreces feestend hebben doorgebracht in Monaco.

 Rik Prikkel

50/2010

Incorrect

Met het korten van de dagen word ik alleen maar opgewekter. Een kleine bijdrage daarvoor kreeg ik vorige week weer over de mail. Een heerlijk onbekommerd incorrecte mail, in reactie op mijn column van twee weken geleden. Daarin maakte ik melding van een vervelende blessure als gevolg van het maaien van mijn slootkanten.

“De Oplossing voor het voorkomen van het terug kerende schouderblessure, bel de Hoogmaaier voor het maaien van U slootkant, en U heeft geen last van de schouwmeester, vanwege U slootkant dan perfect is. Met vriendelijke groet. De Manne Van De Hoogmaaier.”

Ik kreeg meteen een warm gevoel bij deze tekst. Juist dat ongepolijste van zo’n grammaticaal nogal rammelend mailtje maakte dat ik me meteen een beetje thuis voelde bij die Manne Van De Hoogmaaier. Het lijken me manne van het kaliber, niet zeure, maar maaie! En zukke mot je hebbe.

Er was ook een internetadres meegemaild: www.dehoogmaaier.nl.

Ik doorklikken. En onmiddellijk werd mijn gevoel helemaal bevestigd. De manne trekken zich op hun homepage namelijk niks aan van wat wel en niet zou horen op een serieuze zakelijke website. Een prachtige blonde dame staart de bezoeker politiek volledig incorrect aan. Slechts gehuld in een zwarte bikini, werkschoenen met stalen neuzen, werkhandschoenen en beschermende beenstukken poseert ze met een stoer model kantenmaaier.

Ja, zo’n maaister wil je wel langsgestuurd krijgen.

Maar in werkelijkheid komen de manne natuurlijk zelf, knoestige kerels met eelt op de klauwen en met door bierbuiken uitgerekte en door hard werk nooit meer helemaal schoon te krijgen bedrijfsshirts. Lijkt me best gezellig. Maar ja, ik ben zuinig opgevoed. Dus komende zomer zal ik toch wel weer zelf staan maaien.

Rik Prikkel

juni 2008

Stijlvolle bloedverwanten

Mijn vrouw heeft mij uitgekozen niet omdat ik nou zo’n stijlvolle jongen was. Dat hoeft niemand te verbazen, want de mannen in de tuinbouw zíjn nu eenmaal niet zo geweldig stijlvol. We moeten het hebben van ons karakter. En onze tomeloze energie – ook een voordeeltje. En wellicht ook die kwajongensachtige charme. Maar zeker niet van onze stijl.

Als we gaan winkelen voor wat nieuwe kleren, dan doen we dat bij Agrifirm of bij Zeeman. Heel misschien bij C&A. Een enkeling die het hoog in de bol heeft gaat op luxe naar een plaatselijke mannenmodeboer die wel de prijskaartjes heeft, maar toch eigenlijk ook niet de merken.

Onze huizen zien er al net zo stijlloos uit, soms misschien zelfs pompeus, als we er een prestigezaak van maken. Met onze bedrijven is het al niet veel beter gesteld. Vreugdeloze utiliteitsbouw. En als er eens wat meer geld is, dan draait het uit op nog een vreugdelozer vorm van halfbakken pretentie met spiegelend glas en dan toch weer net geen design in de inrichting.

Waarom begin ik hierover? Omdat wij verleden week zaten te kijken naar de nieuwe televisieserie van de Avro. Bloedverwanten. Speelt in de sierteelt. Bloembollen. Gerbera’s onder glas. Maar vooral heel veel design. Ineke herkende het allemaal meteen. Artemide lampen. Bureaustoelen van Eames. Mannen in overhemden van Hans Ubbink en met Italiaanse schoenen. Schitterend jaren 30 kantoorpand. Mooie huizen. Fraai binnen- en buitenmeubilair. Op deze televisieset is meer design verzameld dan in de gehele tuinbouw bij elkaar.

U moet voor de gein maar eens kijken. Het verhaal is ook best aardig en er wordt leuk geacteerd. Maar het gaat mij er vooral om dat we hier kunnen zien hoe ver wij als ondernemers nog staan van bedrijfsinrichting waarmee we in de rest van de zakenwereld echt eens serieus genomen worden. Stijlloze prutsers die we zijn.

Rik Prikkel

11/2010

Songfestival

Je moet vooruit durven kijken. Dus kijken ik en mijn collega’s uit de buurt elk jaar gezamenlijk naar het Eurovisie Songfestival.

Er schijnen al mensen te zijn die bij hun keuze wel of niet voor de Europese grondwet te stemmen een belangrijke plaats inruimen voor de gang van zaken op dit liedjesfestijn. Alsof in die grondwet is opgenomen dat wetsvoorstellen betreffende voedselveiligheid en sociaal beleid en de toekenning van subsidiegelden aan dit of dat achterstandsgebied voortaan via televoting worden behandeld. En alsof door deelname aan het songfestival de Oekraïne en Wit-Rusland en Roemenië en Turkije nog maar een halve stap verwijderd zijn van het lidmaatschap van de Europese Unie, waarna het politiek zwaartepunt van de Unie definitief ergens in de onherbergzame rotsgebergtes van Transsylvanië zal komen te liggen.

Wij maken ons daar niet zoveel zorgen over. Als we zien dat het ministaatje Malta, dat als eiland technisch gezien nul buurlanden heeft, met een dikke zangeres in een lange soepjurk jaar na jaar de top 5 weet te halen, dan valt het met de partijdigheid van al die Slavische televisiekijkers best mee.

Waar wij vooral van genieten is die bonte verzameling jongelui: fitte jongens en mooie meisjes waar de vitaliteit vanaf spat. Wij hebben onze eigen stemming gehouden en als winnaar is Moldavië uit de bus gekomen. Als over een paar jaar de Poolse seizoenarbeiders te hoge eisen gaan stellen, dan gaan we een paar van die vrolijke springerige Moldaviërs halen.

Rik Prikkel

24-5-2005

Ontbijt

Mijn schoonfamilieleden die de tuinbouw alleen maar van de buitenkant kennen, die zeggen wel eens tegen mij: “Rik, jij zult wel stevig ontbijten.” Die zien de tuinder als een soort voorhistorisch oermens die elke dag bij het ochtendkrieken hompen brood naar binnen gaat zitten werken, belegd met zelfgerookte ham en vetspek, vers onder de kip vandaan geraapte eieren en natuurlijk met allerlei producten uit de eigen tuin. Ik zou elke morgen aan de gebakken tomaat zitten en stokbroden met komkommer en sla, versterkt met allerhande kazen en ambachtelijke plattelandboters van naburige boerenbedrijven. Want er moeten natuurlijk wel genoeg calorieën aan zo’n werkmansontbijt hangen. Anders zou de tuinder al halverwege de ochtend ten prooi vallen aan een verflauwing tussen de plantjes.

Er is ook wel eens gesuggereerd dat ik ’s morgens vroeg al aan het biefstuk en de pasta zou zitten, alsof ik een wielrenner was die een zware bergetappe moest gaan rijden of een klassieker over kasseien en kuitenbijtend steile heuveltjes.

Ach ja, de karikaturen waar de tuinbouw al niet mee te kampen heeft. Maar daar wordt naar mijn bescheiden mening door sommigen dan weer al te luidkeels tegen in gebracht dat het werk tussen de groenten en het fruit níet meer zwaar en vies zou zijn. Meer vergelijkbaar met een dagje in een stembureau met de Gemeenteraadsverkiezingen. Maar dan afwisselender. Wat natuurlijk ook onzin is.

Vanmorgen was mijn werkdag in elk geval ietsje afwisselender, omdat ik eerst op de fiets naar het dichtstbijzijnde stembureau ben gegaan. Toch nog drie kilometer heen en weer drie kilometer terug. Maar het was mooi weer. En in plaats van drie boterhammen en een glas melk met drinkontbijtpoeder (was trendy, is weer helemaal uit, maar wij zweren er nog steeds bij), heb ik vanochtend er één boterham extra met Light halvarine met extra Omega 3 en 6 en pindakaas met cashewnoten gegeten. Ik hoop dat ik er de lunch mee haal.

Rik Prikkel 

10/2010

Local for local niche

Buurman André heeft het licht gezien. Hij wil in een niche.

Want het water staat hem tot aan de lippen, mopperde hij vorige week boven zijn mok dampende koffie en zijn mond vol met een net iets te grote hap van de kano die we die ochtend in het koekblik hadden zitten.

“Je weet toch wel dat niche níét het Franse woord is voor reddingsboot?”

En of hij ook al wist in wat voor niche hij zich met zijn tomaten zag belanden.

“Ik wil als streekproduct in de winkel.”

Dat leek mij toch wat bezwaarlijk. Want André teelt doodgewone tomaten. Weinig streekgebondens aan.

“Vers van om de hoek, zo ga ik het noemen. Dat zien de mensen graag. Geen gesleep met producten. Local for local.”

Ja ja, die André heeft behalve groene vingers ook een verrassend sterk ontwikkelde talenknobbel. Zelf vind ik het al zeer verdacht dat we voor een streekproducten een internationaal aandoende Engelse term schijnen te moeten gebruiken. Plaatselijk voor plaatselijk laat kennelijk te zeer doorschemeren hoezeer een tuinder zich beperkt door in deze niche te gaan zitten. Maar André liet zich zijn net gevonden enthousiasme nog niet afnemen.

“Om te laten zien dat het echt van om de hoek komt, komt er op de verpakking een foto van mij op mijn bedrijf te staan.”

De fotograaf was al geweest. Als André eenmaal een plan heeft, dan zet hij er vaart achter ook. Of die fotograaf hem dan had geportretteerd met het water aan de lippen? Om de plaatselijke consumenten duidelijk te maken hoe nodig het was dat ze met een meerprijs hun plaatselijke tomatentuinder voor de ondergang zouden behoeden?

André deed er even het zwijgen toe. En om van onderwerp te veranderen. “Wat betekent niche volgens jou dan eigenlijk wél, in het Frans?”

“Een niche, beste André, is een hondenhok.”

Rik Prikkel

week 8/2010

Wetenschap

Sommige onderzoekers verpesten het ook voor de rest. Ze zijn zo gespitst op het halen van de publiciteit dat ze in ongeloofwaardige termen gestelde persberichten de deur uit doen en op die manier vreemde berichten in de media veroorzaken. Bij de WUR vandaan kwam op Valentijnsdag om half 10 ’s ochtends een bericht dat onderzoekers een paddestoel hadden gevonden die ‘aan seks denkt’. Leuk voor luchtige uitsmijtberichtjes aan het eind van radiouitzendingen.

Met als gevolg dat wij die onderzoekers niet meer geloven. Een paddestoel die denkt? Waanzin! Ik betrap me daar vaker op. De media pikt er de raarste wetenschapsberichten uit en brengt die op licht spottende toon en weer krijgt mijn vertrouwen in wetenschappelijk onderzoek een knauwtje. Laatst hadden onderzoekers op de een of andere universiteit uitgevonden dat mannen ’s ochtends gemiddeld langer voor de badkamerspiegel staan dan vrouwen. Dat druist regelrecht in tegen elke vorm van mannelijke intuïtie (ja, die bestaat). We kijken elkaar aan en zeggen, zonder één letter van de verslaglegging door de onderzoekers zelf te hebben gelezen: “Dat onderzoek is ondeugdelijk”.

En dat is eigenlijk zorgwekkend. We dreigen zo eigenwijs te worden dat we wetenschappers die iets uitvinden dat tegen ons alledaagse denken ingaat gewoon niet geloven. En als ze tot conclusies komen die met dat denken wél in lijn zijn, dan mopperen we dat we dáár toch geen dure universiteiten voor nodig hebben. Boeren verdwijnen met duizenden per jaar, maar het boerenverstand heerst als nooit tevoren.

Rik Prikkel

8/2008